Ludwika Róża OssolińskaherbuTopór
Biografia
Ludwika Róża OssolińskaherbuTopór urodziła się 25 sierpnia 1797 w Wyszkowie. Była polską pisarką i poetką oraz filantropką. Jej ojcem był Jan Onufry Ossliński (1760–1812), starosta drohicki, poseł i powstaniec kościuszkowski; dziadkiem – Aleksander Maciej Ossoliński (zm. po 1789), poseł, starosta drohicki, miecznik wielki litewski. Jej matką była Florentyna z Dembowskich z Dębowej Góry, herbu Jelita, córka Aleksandra i Zofii z Wisłockich.
Po śmierci matki została z siostrą Julią oddana przez ojca do pensji we Lwowie. Z powodu choroby przebytej w dzieciństwie pozostala kaleką do końca życia. Opiekowały się nią Józefa z Ossolińskich Morstin, a potem Emilia z Ossolińskich Krasińska.
W Radziejowicach, gdzie przebywała u Emilii Krasińskiej, poznała Elżbietę Jaraczewską, powieściopisarkę, która dostrzegła jej talent literacki. Dzięki niej rozpoczęła wydawanie swych wierszy i opowiadań przeznaczonych głównie dla dzieci i utrzymywała się z renty wypłacanej przez rodzinę.
Zmarła 11 lutego 1850 roku w Krakowie i tam też została pochowana na cmentarzu Rakowickim. Prawie wszystkie jej rękopisy powierzone po śmierci Paulinie z Krasińskich Górskiej spłonęły w czasie pożaru Krakowa w 1850 roku. W tym roku ukazały się drukiem w Krakowie powieści Ossolińskiej pt. Przygody Zosi oraz KolędaiPodwieczorek na wsi, dwa obrazki dramatyczne.