Stefan Franciszek Kośnik
Biografia
Stefan Franciszek Kośnik urodził się 2 kwietnia 1935 roku w Wyszkowie. Dzieciństwo spędził w tym mieście podczas II wojny światowej. W 1952 ukończył Liceum Ogólnokształcące w Wyszkowie i wstąpił do warszawskiego seminarium duchownego. W tym samym roku formacji byli m.in. późniejsi księża infułaci Zdzisław Króli i Jan Sikorski. Święcenia kapłańskie otrzymał 29 czerwca 1958 w katedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie.
W latach 1957–1960 studiował prawo kanoniczne na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1972 uzyskał tytuł doktora na podstawie pracy Dowód z cudów w procesie beatyfikacyjnym i kanonizacyjnym.
Od 1960 związany z Sądem Metropolitalnym Warszawskim, gdzie pełnił kolejno funkcje notariusza, obrońcy węzła małżeńskiego (od 1971), sędziego, wiceoficjała (od 1974) i oficjała (od 1990).
Współuczestniczył w zakładaniu Stowarzyszenia Kanonistów Polskich, które powstało w 1990. Był członkiem jego zarządu i komisji rewizyjnej.
Jako notariusz, sędzia-delegat i postulator angażował się w procesy beatyfikacyjne m.in. bł.ks. Ignacego Kłopotowskiego, abp. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego, bł.Marceliny Darowskiej, ks. Jerzego Popiełuszki, a także w procesy o uzdrowienia za wstawiennictwem wielu kandydatów na ołtarze.
W 1975 prymas Polski kard. Stefan Wyszyński powołał go na Wicepostulatora Generalnego Polski i Archidiecezji Warszawskiej. Głównym jego zadaniem było czuwanie nad zgodnym z prawem kanonicznym biegiem spraw w Polsce.
W 1981 został mianowany proboszczem parafii św. Barbary w Warszawie. Zainicjował budowę domu parafialnego im. Prymasa Tysiąclecia oraz szeroko zakrojony wystrój świątyni: mozaiki, stacje drogi krzyżowej, witraże z postaciami polskich świętych i błogosławionych.
Podczas stanu wojennego zaangażował się w działalność Prymasowskiego Komitetu Pomocy Represjonowanym, otaczając opieką duszpasterską jego sekcję prawniczą.
Blisko współpracował z kard. Stefanem Wyszyńskim oraz papieżem Janem Pawłem II. Wielokrotnie uczestniczył w audiencjach prywatnych i uroczystościach w Rzymie, m.in. jako koncelebrans mszy beatyfikacyjnych.
Został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu w Wyszkowie.
Odznaczenia i wyróżnienia obejmowały m.in. Kapelana Jego Świątobliwości, kanonika honorowego Kapituły Metropolitalnej Warszawskiej, kanonika gremialnego Kapituły Katedralnej Warszawsko-Praskiej oraz Order Prymasowski Ecclesiae populoque servitium praestanti.
Dowód z cudów w procesie beatyfikacyjnym i kanonizacyjnym – praca doktorska obroniona na KUL w 1972.