Stefan Przewłocki
Biografia
Stefan Przewłocki urodził się 9 września 1933 roku w Wyszkowie. Po ukończeniu Wydziału Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej w 1957 roku podjął pracę w Pracowni Geodezji Politechniki Łódzkiej oraz jako nauczyciel w Technikum Geodezyjnym w Łodzi. Jednocześnie rozpoczął karierę naukowo-badawczą jako asystent, a następnie starszy asystent w utworzonej w 1951 roku przy Wydziale Budownictwa Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej Sekcji Geodezji Stosowanej, która w 1964 roku przekształciła się w Katedrę Geodezji przy Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Łódzkiej.
W tamtym okresie jego badania koncentrowały się na kartografii nawigacyjnej. W latach 1959–1960 odbył staż nawigacyjny na statkach hydrograficznych i w 1961 roku odbył rejs do portów Afryki Zachodniej. Efektem prac w latach 1961–1964 były opracowania dotyczące analizy radarowych obrazów sytuacji nawigacyjnej i topograficznej wybrzeża oraz stosowania reflektorów i pomiarów pozycji statku za pomocą radaru.
W 1965 roku uzyskał stopień doktora nauk technicznych na Wydziale Geodezji i Kartografii PW. W 1967 roku został powołany w skład komisji ds. przekształcenia Szkół Morskich w Wyższe Szkoły Morskie. Po obronie doktora przeniesiony na Politechnikę Łódzką na stanowisko adiunkta, kontynuując karierę w zakresie geodezji inżynierio-budowlanej. W 1968 roku uzyskał tytuł docenta, w 1969 roku był członkiem Kolegium Redakcyjnego Wydawnictw Naukowych PŁ.
W kolejnych latach wydał monografie: Kształtowanie geometryczne konstrukcji budowlanych (1969), Przekrycia dwukrzywiznowe. Zasady kształtowania geometrycznego (1970) oraz Dokładność pomiarów przy montażu budowli z prefabrykatów (1971), za którą otrzymał Nagrodę Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego. W 1970 roku po utworzeniu Instytutu Inżynierii Komunalnej został zastępcą dyrektora i kierownikiem Zespołu Geodezji i Geometrii Wykreślnej; w 1975 wszedł w skład Komitetu Geodezji PAN, a w 1976 objął stanowisko dyrektora Instytutu Inżynierii Środowiska.
W 1977 roku na podstawie dorobku naukowego i rozprawy habilitacyjnej uzyskał stopień doktora habilitowanego, a w tym samym roku ukazała się monografia Pomiary przy montażu budowli z prefabrykatów, wyróżniona przez Ministerstwa. W 1978 roku został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. Poza nauką zajmował się kartografią tematyczną dla potrzeb inżynierii środowiska i gospodarki komunalnej, tworząc zespół badawczy z Marianem Czochańskim i Grzegorzem Kowalskim.
W 1980 roku uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1989 profesora zwyczajnego. W 1992 roku został kierownikiem Katedry Geodezji, Kartografii Środowiska i Geometrii Wykreślnej PŁ. Aktywne prace naukowe koncentrowały się także na tworzeniu baz danych dla lokalnych i regionalnych systemów informacji przestrzennej. W 1992 roku został członkiem Akademii Inżynierskiej w Polsce.