Zygmunt MilbrandttakżeMillbrandt
Biografia
Urodzony 2 maja 1890 roku w Wyszkowie, Zygmunt Milbrandt był synem Mariana Kajetana i Walerii z Godlewskich. W 1905 roku brał udział w strajku szkolnym i uzyskał świadectwo ukończenia szkoły eksternistycznie w Orenburgskim Korpusie Kadetów.
W 1911 roku został wcielony do armii rosyjskiej i prowadził pracę oświatowo‑kulturalną wśród Polaków-żołnierzy 192. pułku piechoty. W sierpniu 1914 wyruszył na front wschodni i do 1917 walczył z Niemcami; dwukrotnie odniósł poważne rany w bitwach pod Jarosławiem i Zasławiem. Był także w Szkole Taborowej w Kamieńcu Podolskim.
8 maja 1917 wstąpił do Dywizji Strzelców Polskich i został przydzielony do 1. pułku ułanów. Był referentem ds. gospodarczych. Po demobilizacji I Korpusu Polskiego w 1918 brał czynny udział w walce z bolszewikami. 16 lipca został przyjęty na ewidencję II Korpusu Polskiego na Ukrainie. Nie wrócił do Polski i wyjechał na Murmańsk, a następnie na Kuban, gdzie dotknęły go trudności i zaangażował się w konspiracyjną Polską Organizację Werbunkowo‑Agitacyjną (POW‑A). Pod pseudonimem „Stefan Żabba” prowadził werbunek wśród Polaków będących żołnierzami armii bolszewickiej, niemieckiej i ukraińskiej, m.in. w Kijowie i na Kijowszczyźnie.
W sierpniu 1918 został mianowany komendantem etapu polskiego w Nowoczerkawsku nad Donem, a następnie skarbnikiem wojsk polskich na Wschodzie. Został odkomenderowany do Odessy, a potem objął funkcję referenta w 4. Dywizji Strzelców Polskich na Kubaniu. Z tej dywizji wrócił do Polski. W lutym 1919 roku powrócił do 14. pułku ułanów, gdzie do stycznia 1920 pełnił funkcję kwatermistrza/intendenta i brał udział w kampanii ukraińskiej.
W styczniu 1920 roku ożenił się z Marią z Klefasińskich; po śmierci Marii w 1934 roku ożenił się z Heleną Michaliną Holenderską. W kolejnych latach pracował w Centralnym Zakładzie Gospodarczym, Departamencie VII MSWojsk., a następnie w radomskich zakładach uzbrojenia. W 1932 roku otrzymał Medal Niepodległości i Krzyż Walecznych; kontynuował służbę po zakończeniu kariery bojowej, a w 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Radom.
Po agresji ZSRR na Polskę dostał się do sowieckiej niewoli i był osadzony w obozie Kozielsk. Między 20 a 22 kwietnia 1940 został zamordowany w Katyniu i tam pochowany. Od 28 lipca 2000 spoczywa na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu; jego symboliczny grób znajduje się na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.